Ton Roos.
Draaiorgelartiest.

Al 40 jaar irriteer ik mij aan zijn gedraai.
Wat een pokkeherrie.
En dat centenbakkie.
Verschrikkelijk.
Gauw doorlopen.

Hij heeft trouwens een broer.
Twee druppels water.
Als je pech hebt dan kom je ze allebei tegen.
Als een soort draaideurorgel.

Plaats van terreur is doorgaans een zaterdag.
In casu deze: met zoon Moos een dagje op pad.
We moesten kapper Dan nog betalen.
Koffie bij zijn oma.
Samen naar buiten.

Enfin.

Zoon Moos is gek van draaiorgels.
Heb ik weer.

We moesten dus blijven staan.
Of moeten.
Ik moet niks.
Je snapt hem.

Met een kind bekijk je de wereld opnieuw.

Voor het eerst in 40 jaar parkeer ik de herrie en praat ik met Ton.

Fijne kerel.
Bruine kop.
Zigeuner.
Net als mijn ex trouwens.
Ander verhaal.

Ton Roos is derde generatie draaiorgelcrimineel.

Opa.
Vader.
Zoon.

117 jaar draaien als een tierelier.
Het zit in het bloed.

Deze week was ik in gesprek met een bedrijfje dat iets doet met containers.
Op een vlakte in de Maas.

Mijn familie komt ter sprake.
Al 115 jaar docenten op Zuid.
Bij Verolme.
Wilton Feyenoord.

Mijn opa.
Zijn broer.
Mijn moeder.
En ik dan.

Het zit allemaal al in ons.
In ons DNA.
Aan ons als coaches en docenten om het eruit te halen.

Stapsgewijs worden wie je bent.

Simpel.
Eerlijk.
Leren van elkaar.

Draaien als een tierelier.

Maarten Onderdelinden

Kleine stapjes.

Alles uit de kast halen.

Maarten is thuis.
Een eigen kantoor.

Nou ja, eigen.
Ik deel hem met Patrick Hartog.
En met Sam.

Sammy is de hond van Patrick.
Nou ja, van Patrick.
Sam is een hond.

Sam blaft heel veel.
Bij iedere passant gaat zij aan.

Sam is beschadigd.

Net als ik.
Net als jij.
Net als hij.
Net als wij.
Net als jullie.
Net als zij.

Sam heeft tijd nodig om aan mij te wennen.
Dat is normaal.

Dieren en mensen die een knauw hebben gekregen zijn gevoeliger voor stress.
De wetenschap is hierin onverdeeld.

Beschadigde dieren hebben meer tijd nodig.
Beschadigde mensen hebben meer tijd nodig.

Tijd om shit te verwerken.
Tijd om zichzelf te worden.

Hechting is belangrijker dan cultuur.
Lees dit artikel maar.

Beschadigde mensen hebben goede mentoren nodig.

Die liefdevol door hen heen kunnen prikken.
Die denken in processen.
Die stapsgewijs bouwen aan competenties.
Die hen leren te denken in concepten.

Liefdessoldaten.

Ook ik heb een mentor.
De kolonel.
Als kapitein van mijn bedrijf heb ik een kolonel nodig.
Om te groeien.

Wij bouwen een liefdesleger.

De bommenwerpers vliegen boven Rotterdam.
Mijn pen heb ik in de aanslag.

We mikken op je talenten.
We bombarderen je met liefde.
We bombarderen je met creativiteit.

We gaan glokaliseren.
Terug naar de kern.

Je gezin.
Je vrienden.
Je systeem.

De rest is onzin.
Althans: het meeste.

Ik ben tevreden en haal alles uit de kast voor je.

Kom kijken en wordt coach in een dag.

Groetjes,

Maarten

Moos en Morris
Tom en Maarten

Vaders.
Zoons.
Vrienden.

Tom heeft een bakbrommer gebouwd.
En een kampervrachtwagen.
Gave dingen.
Vind ik dan.
Samen bouwen is aan.

Wij spelen samen.
Wij bouwen shit samen.
Daardoor leren onze boys samen spelen.

DIY mentaliteit.

Samen bouwen.

Robots van karton en tape.
Een parachute van een vuilniszak en tape.
Het park opruimen.

Ondertussen leren onze lieve boys.

Wij goed.
Zij goed.

Wij groeien.
Zij groeien.

Je kinderen zijn niets meer dan een spiegel van jezelf.

Jij stress.
Zij stress.

Niet andersom.
You dumb shit.

Grapje.
Appelflapje.

We gaan magneetvissen.

Idee van Tommy.

Regen.
Wind.
Jongens die wat anders willen.
Zorgen vanuit de vaders over de boys die te dicht bij het water koen.

Dat regelen wij.
Vanuit vertrouwen.

Kinderen weten exact wat ze nodig hebben.
Kinderen zijn heel slim.

Aan ons om dat te ontlokken.

Eindstand: we vangen geen reet.

Aanvankelijk idee: fietsen spuiten met verf.
Dit bleek toch een brug te ver voor 2 gassies van 3.

Dat was weer een idee van Tom.
Slimme gozer.
Lief ook trouwens.

Soms moet je terugkomen op je idee.

Tom en ik spelen samen.

Magneetvissen op een fiets.
Samen een fiets bouwen.

Mentaliseren leert je om te denken vanuit gelijkwaardigheid.
Wij zijn elkaars mentor.
De leraar leert meer van de leerling dan andersom.

Kom lekker spelen.

Eerlijk.
Simpel.
Rotterdams.

Keiharde wetenschap.
Vanuit je hart.

Ik ga meer mails sturen de komende dagen.

We zitten toch op slot.

Tijd om te ontlokken.

De baas betaald.

Daar zijn we weer.
Prachtig weer.
Lekker op de volkstuin.
Beetje rommelen.
Over de heg lullen met de buren.
Bakkie hier.
Schroefje daar.

Muziekje erbij.
Veel hiphop.
Echte hiphop hè.
Niet die rommel van tegenwoordig.

Mijn Makita gear naar pappie Thomas.
Die bouwt een hekje om de sloot heen voor de kinderen.
Samen met de buurman.
De buurman pleurde in de sloot.
Leedvermaak is soms best grappig.

Alle trainingen op pauze.
Verdiept in Microsoft Zoom.
Goede microfoon gekocht.

Alsnog geen trainingen.
Alle hands aan dek in de zorg en de wijkteams.
Wel nog een commerciële klus morgen.
In een enorme loods.
Voldoende afstand.
En mijn doekkies mee.

Begrijpelijk trouwens de afzeggingen.
Alle klanten digitaal spreken en ondertussen je kinderen opvoeden die thuiszitten.
Je zal het maar motten bolwerken.

Als jullie mij nodig hebben op de -digitale- vloer dan ben ik er.
Zin om met complexe problematiek aan de slag te gaan.
Eindelijk een goede professional en dan alleen maar aan het overdragen.
Dat gaat mij niet gebeuren
Twee poten in de klei.
Ik kan niet anders.

Moest nog wat formulieren en SKJ punten doen.
Excuses mensen nog niet aan toe gekomen.
Het kon en kan wachten.

Want: een enorme drang om van waarde te zijn.
Om bij te dragen.

Ik neem je zo mee.
Als je het zat bent kan je hier en nu stoppen met lezen.
En kan jij je hier aanmelden voor een gratis online training.
Er staat 10 euro bij maar dat klopt niet.
Dat moet mijn tekboy deze week nog even veranderen.

Als je dit leest Anton.
Regel dat dan even aub.

Goed, van waarde zijn dus.

Ten eerste.
Ik heb deze week twee hele dagen zitten schrijven.

Er komen een paar hele mooie verhalen aan.
Al zeg ik het zelf.
Ze gaan over mijn redelijk bijzondere jeugd.
Ben nog een beetje aan het puzzelen met de volgorde.
Ik kan namelijk nog weleens te snel denken.
Het moet wel een logisch coherent verhaal worden.
Met grapjes.
Korte zinnen.
En altijd een chique woord.
Jullie kennen mij inmiddels wel een beetje.
Het begint op een boek te lijken.
Maar pin me daar niet op vast.

Ten tweede.
Met de mannen van ART-Goldstein bezig om deze training naar het hoogste erkenningsniveau van het Nederlands Jeugdinstituut te krijgen.

Peter Bleumer is mijn vriend inmiddels.
We praten veel.
Ook over thuis.

Tim Timissen is de onderzoeker van onze club.
Zo goed als ik ben met trainers- en coaching vaardigheden.
Zo lepelt hij alle onderzoeken op.
Hij is trouwens ook goed in MI en opleiden.

Marcel Stein is onze mastertrainer.
Mijn allereerste mentor.
De man die mij het trainersvak heeft geleerd.
Een baas.
Keihard en liefdevol.
Met een hele gave T2 bus.
Die mocht ik een keer lenen voor vakantie.

Gave gasten.
Fijne mensen.
En vooral en bovenal: verschrikkelijk competent.

Ten derde.
In gesprek met de Gemeente Rotterdam.
Om bovengenoemde en nog meer skills voor de messentrekkers op Zuid te gaan fixen.
We komen eraan boys.
Liefdessoldaten.

Niet voor de centen.
Wel leuk trouwens centen.

Maar en meer omdat die gasten goede mentoren verdienen.
Die boys hebben doorgaans geen vader.
Of een vader die vastzit.
Of anderzijds in de shit zit.
Ze hebben liefde en duidelijke grenzen nodig.
Net als iedere puber.

Mentoren die weten waar die boys vandaan komen.

Nou woont mijn familie al 300 jaar in IJsselmonde.
En liep ik zelf met een mes rond.
Niet dat ik die gebruikte maar toch.

Alle goeds,

Maarten

Als coach en trainer luister ik podcasts en bezoek ik seminars.
Dit geeft mij inspiratie als mens en als professional.

Wat mij opvalt is dat er een “golf” aan millennials is die spreken over de maakbaarheid van het leven.

Millennials met goedlopende internetbedrijvendingetjes.

Die reizen om zichzelf te vinden.
Vaak met zonder kinderen.
Die claimen dat het leven maakbaar is.

Met de juiste voeding.
Met de juiste mindset.
Met de juiste marketingstrategie.

Nu geloof ik zeker dat het leven maakbaar is.

Totdat:

Je vader zijn heup breekt en naar een verzorgingstehuis moet.
Jij iemand van wie je houdt verliest,
Jij een kind krijgt met een beperking, je een gestoorde ex hebt met wie je moet dealen

Totdat je kortom een set kaarten krijgt toebedeeld waar je niet om hebt gevraagd maar waar je wel mee moet gaan spelen.

Het leven is maakbaar. Dat is waar.
Maar het is geen hosanna en de gloria.
Iedereen krijgt zijn gratis portie ellende.

En vooral onze klanten.

Omdat hun ouders geen 100.000 euro kunnen investeren in een woning.
En zij daarom in een gehorig huis wonen in een slechte buurt.
De eindjes aan elkaar moeten knopen.
Weinig vertrouwen hebben in coaches en hulpverleners.

Leer mensen daarin goed te begeleiden.
Eerlijk en gelijkwaardig met de focus op wat kan.

Zonder te ontkennen dat er ellende is.

Motiverende Gespreksvoering leert je vanuit compassie de ander echt te begrijpen.
Mentaliseren leert je om stress te verminderen. Bij jezelf en je klanten.
Oplossingsgericht leert je klanten te laten denken in wat kan,.

Coachen zonder poespas
Coachen met compassie.
Coachen op zijn Rotterdams.

 

Hartelijke groet,

Maarten Onderdelinden

Zo nu en dan -iets te vaak, okay- lees ik voetbalzone.nl voor het slapen gaan.
Het is mijn guilty pleasure.

Voetbalzone staat bol van de advertenties
De journalistieke waard is nihil.
Maar af en toe staat er iets heel tofs op.

Dani Alves, voormalig rechtsback van Barcelona.
Voor de mensen die niet hebben gevoetbald.
De rechtsback en de linksback zijn doorgaans de minste voetballers.
Zij mogen zich -op zijn Rotterdams- de pleuris lopen achter die goeie van hunnie aan.

Alves groeide op Brazilië. In een plaggenhut/boerderij in Jazeiro.
Iedere ochtend stonden zijn broer en hij om 05:00 op om zijn vader te helpen op het land.

De zoon die volgens vader het hardst had gewerkt mocht met de enige fiets naar school.
De ander moest lopen. 19 kilometer heen. 19 kilometer terug.

Op zich vond Dani die 19 kilometer lopen niet erg.
Terug naar huis moest hij dan wel rennen, anders was hij te laat voor de voetbalpartijtjes in de buurt.

Dani Alves ging zijn 13e naar een voetbalschool.
Ze trainden de hele dag.
Zijn spullen werden gestolen.
Er was niet genoeg eten op het kamp.

Zelf zegt hij hierover:

Van de 100 was ik qua talent nummer 51,
Ik zorg ervoor dat ik op inzet nummer 1 of 2 ben
Verderop in het interview vertelt hij over zijn voorbereiding op wedstrijden.

Voordat ik ga voetballen tegen de beste aanvallers ter wereld,
Messi, Neymar, Cristiano Ronaldo, bestudeer ik obsessief hun sterke en zwakke punten.
Dan pas ga ik bekijken hoe ik ze ga afstoppen.

Vlak voor iedere wedstrijd heb ik hetzelfde ritueel.
ik sta vijf minuten voor de spiegel en sluit me volledig af.
Dan begint er een film in mijn hoofd.
Een film over mijn leven.

Dani Alves 36 jaar en nog steeds actief.
Met 40 prijzen is hij de meest gedecoreerde speler aller tijden.
Zijn volgende doel is het WK 2020 in Quatar.

Als hij klaar is met voetballen dan gaat Dani Alves met een backpack de wereld rond.

Een mindset uit duizenden, een oplossingsgerichte mind.

Net als Dani Alves begint ontwikkeling met inzet.
Daarnaast heb je ook techniek nodig.
Kom bij mij op voetbalkamp.
Als jouw inzet top is.
Dan zal ik je de technieken leren.

Motiverend voor je klanten.
Oplossingsgericht leren handelen.
Mentaliseren over je eigen proces en dat van anderen.

Groet,

Maarten

Op woensdagochtend ga ik peuterzwemmen met zoon Moos.
Wij zwemmen in zwembad West.
Met allemaal peuters, papa’s en mama’s.

Gek is dat: ik weet hoe de kinderen heten en ik praat met hun ouders.
Maar hoe die ouders heten, geen idee.
Je gaat het na een paar weken ook niet meer vragen.
Toch maar eens doen misschien.

De lessen worden gegeven door een juf.
Ook nu: geen idee hoe zij heet.
Ik noem haar maar gewoon “juf”.

Als opleider van coaches kijk ik met een schuin oog naar haar didactische vaardigheden.
Ze is erg enthousiast en lief.
Laat ik het daar maar bij laten.

Vandaag was de laatste les voor de vakantie.
Na de opening met liedjes (helikopter, in de maneschijn, op een klein stationnetje) mochten we in het grote -ijskoude- bad.
Joepie.

Wij (peuters, papa’s en mama’s) moesten aan de rand van het bad zitten.
Alleen de voeten in het bad.
Koud.
Manmanman, wat koud.

De juf deed iets met een plank en een peuter in het grote bad.
Ik vroeg mij af wat ik hier deed.

De helft van de peuters (met ouders) liepen terug naar het kleine -warme- bad.
Het was een vriendelijke vorm van verzet denk ik.
Moos en ik zaten op de rand, te wachten op instructies.
Moos stond op en begon te springen, dat hield hem denk ik warm.
Nu had ik het koud en sprong er een peuter bovenop mij.

Wat een ellende.
Ik wilde ook naar het warme bad.

Toen viel mijn oog op een tekst boven het grote bad:
“Trots zijn is de mooiste prijs die er is”
Nou kom ik hier al jaren, maar dit had ik nog nooit eerder gelezen.
Dus daarom zat ik hier te wachten, in de kou, met een paar trappen in mijn kruis.

Dit was een teken, een reminder waar het over gaat.
Het gaat niet om winnen, maar om trots zijn.

Ik keek om mij heen.
Trotse peuters, trotse ouders
Trotse Moos, trotse Maarten.

Het gaat om de peuters.
Zij leren zwemmen.
Stapje voor stapje.

Het zwemdiploma is nog ver weg.
Zij kunnen er nog geen reet van.
Toch zijn wij trots.
En vooral: zij zijn zelf trots.

Deze tegeltjes wijsheid geldt ook voor coaching en voor jouw klanten.

Het mooiste gevoel dat je een klant kan geven, is trots zijn op zichzelf.

Al zijn de doelen nog ver weg.
Jij gidst hen en leert hen trots te zijn op de stapjes die zij zetten.
Hun successen te vieren.
Niet door domweg te prijzen maar door slimme complimenten.

Het zijn hun successen en niet de onze.
Wees bescheiden in je rol als coach of als ouder.

Jij bent de gids.
Zij zijn trots.

Hoe je zelf bescheiden blijft en iemand anders trots kan maken kan ik je leren.

 

Hartelijke groet,

Maarten Onderdelinden

Dit weekend de nieuwe Quentin Tarantino in de bioscoop gezien:
Once upon a time in Hollywood.

Met mijn broer en twee maten.

Eerst afhalen bij mijn favoriete Surinamer.
Cola en chips erbij.

We gingen er eens goed voor zitten.

Vanaf minuut 1 zat ik in het verhaal.
160 minuten lang meegezogen in het Hollywood van 1969.

Wat maakt Tarantino-films nou zo gers én zo bijzonder succesvol?

Nou..

Alles klopt, ieder detail.

De auto’s (toen waren ze nog mooi).
De zonnebrillen.
De muziek.
De grappen (hippies in de maling nemen).
De spijkerbroeken.
De blikjes bier.
De neonverlichting.

Tarantino maakte tot dusver negen films over een periode van 25 jaar.

Hij neemt de tijd voor kwaliteit.

Neem de tijd voor je klanten.
Kleed de set goed aan.
Zorg dat bij jou alles klopt.

En vertrouw erop dat de klant zijn best doet.

Voor zijn doelen.
Voor de film van zijn leven.
Hartelijke groet,

Maarten Onderdelinden

In de zomer zit ik “op de tuin”.
Een volkstuin.
Die kreeg ik gratis bij mijn vriendin 13 jaar geleden.

Toen met mannen met vale tattoos, shag, halve liters, tuinkabouters
en zwarte aarde (geen onkruid) en vrouwen met een zwaardere stem dan ik.

Tegenwoordig aangevuld met baarden, bio, bakfietsen, Lente, Sterre en Wolf.

Allemaal goed.

Het mooiste dorp van Rotterdam.
Midden in de stad.
Een 80 jaar oud park.
240 tuinen,
Geen elektriciteit,
Alle culturen vreedzaam naast elkaar.

Simpel leven.

Er is een run op de tuinen.
Iedereen wil er één.

Yuppen.
Krakers.
Tokkies.
Kunstenaars.

En alle andere mensen die in mijn hokje passen.

Er gaan sloophuisjes weg voor duizenden euro’s.

Ook allemaal goed.

Bas Kurvers, bouwwethouder van de Gemeente Rotterdam wil nu ook een tuin hebben.
Sterker nog: Bas wil ze allemaal hebben.
Want, goedkope grond, midden in het centrum.

Er zijn plannen om te gaan bouwen binnen nu en 10 jaar.
De “gevarenzone van bouwwethouder Bas Kurvers”.
Google het maar.

Er moeten woningen bij in Rotterdam
Daar moet groen voor wijken.

Niet goed.

Het is ook te mooi om waar te zijn.

Net als het leven, alles verandert en gaat voorbij.

Al heb ik de laatste zin over dit beleid nog niet geschreven.

Dit weekend werd ik 40.

Op mijn tuin,
Genieten met mijn familie

Toch dacht ik tussendoor aan Bas.

Hartelijke groet van mijn tuin,

Maarten Onderdelinden

Zoon Moos zegt het nogal stellig:
Hazelnoten.
Hazelnoten.
Hazelnoten.

We zoeken samen hazelnoten.

Hij op zijn stepfiets.
Ik met de benenwagen.

Op zoek naar hazelnoten.

Om te kraken.

Wij kraken ze.
Ik dus vooral.

Kraken.
Met zijn houten hamer.
Op een boomstronk.

Ik leg het Moos uit:

Eerst zachtjes tikken.
Niet te zacht.
Maar ook niet te hard.

Te zacht dan breken ze niet.
Te hard en ze gaan kapot.

Wel stevig en beslist.
Dan komt de noot uit zijn jasje.

Net als met het coachen van mensen.

Teveel steunen en zij blijven in hun oude jasje zitten.
Te fel prikkelen en je breekt hun oude jasje te snel af.

Dan gaan er dingen kapot.

Rustig beginnen.
Stapje voor stapje.

Wat je daarbij ontzettend gaat helpen is mijn cadeau.

Een artikel over mijn nr 1. coaching gereedschap. Reflectief luisteren.
Download hier de pdf!

Past dit voorzichtig toe.
Niet te hard.
Niet te zacht.

Wel stevig en beslist.

Hartelijke groet van mijn tuin,

Maarten Onderdelinden